ناگهان‌های بی‌سببی

ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن!!!

gholamrezasaffar — Sun, 11 Oct 2009 01:42:18 GMT

درود. بیستم مهرماه روز بزرگ‌داشت حافظ است و همیشه برایم این پرسش بوده که آیا می‌شود روزی هم باشد که روز حافظ و فردوسی و نظامی و مولانا و سعدی و صائب و بی‌دل و خیّام و نیما و اخوان و سپهری و شاملو و فروغ نباشد؟! آیا می‌شود انسان، روزی را هم بدون ادبیّات پشت سر بگذارد؟! ظواهر کار نشان می‌دهد که برای ملیون‌ها ملیون ایرانی این طور است! و شاید جاهای دیگر!‏

اگر بزرگان کشور و دست کم مسئولان فرهنگی ما اندکی ذوق ذاشته باشند، باید در روزهایی که به نام این بزرگان است، باید با چرخ‌بال تمام شهرهای بزرگ و مراکز استان‌ها را گُل‌باران کنند و باور کنید این خواسته، آن چنان هم رویایی و دور از دست‌رس نیست! امّا... .‏

به هر روی، یاد این روز را با غزلی از خواجه‌ی شیراز، به سهم خودم گرامی می‌دارم. شاید بدانید که در شهرکرد انجمن حافظ خوانی برپاست و نزدیک چهار سال است که به صورت هفتگی، چهارشنبه‌ها، حافظ می‌خوانیم و «دِماغ را تر می‌کنیم!» به علاوه‌ی شاه‌نامه‌خوانی. این هفته، غزل 185 دیوان حافظ را می‌خوانیم؛ یعنی دست کم 185 هفته است که حافظ می‌خوانیم. غزلی را که انتخاب کرده‌ام، شاید فال شما هم باشد. بخوانید!‏

ز در درآ و شبستان ما منوّر کن                     هوای مجلس روحانیان معطّر کن
اگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز                 پیاله‌ای بدهش گو دِماغ را تر کن!‏
به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان       بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن‏
ستاره‌ی شب هجران نمی‌فشاند نور                 به بام قصر برآ و چراغِ مَه برکن
بگو به خازَن جنّت که خاک این مجلس،           به تحفه بر سوی فردوس و عود مِجمر کن
از این مُزوّجه و خرقه، نیک در تنگم               به یک کرشمه‌ی صوفی‌وشم قلندر کن
چو شاهدان چمن، زیردست حسن تواند            کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن‏
فضول نفس، حکایت بسی کند ساقی!               تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن!‏
حجاب دیده‌ی ادراک شد شعاع جمال                بیا و خرگه خورشید را منوّر کن
طمع به قند وصال تو حد ما نبُوَد                    حوالتم به لب ِ لعل هم‌چو شکّر کن
لب پیاله ببوس، آن گهی به مستان ده              بدین دقیقه دِماغ معاشران تر کن
پس از ملازمت عیش و عشق مه‌رویان           ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن!!!

جشن مهرگان

gholamrezasaffar — Thu, 08 Oct 2009 09:41:18 GMT

16 مهرماه، جشن مهرگان، یادگار پیروزی آفریدون بر ضحّاک اهریمنی تازی، خجسته باد!

به شما دوستان سفارش اکید می‌کنم درباره‌ی چند و چون این جشن بی‌هم‌تا و زیبا و شکوه‌مند ایرانیان، این نوشته‌ی پربار را در ویکی پدیا / مهرگان بخوانید. چه چیزها که نمی‌دانیم ما!!!

بزرگ‌داشت حضرت مولانا

gholamrezasaffar — Wed, 30 Sep 2009 11:46:18 GMT

درود. امروز بزرگ‌داشت حضرت مولاناست. چکیده‌ و سرراست این که: آن حضرت، آدم خیلی خوب و مهربانی بود!!! و شاعر هم بود و اشعار بسیار شیرین و شیوا و پرمغز و نغزی سروده و می‌گویند عارف هم بوده است و اشعار عارفانه‌ی زیاد و زیبایی سروده است و مثنوی او جهان را دگرگون کرده و غزلیّات شورانگیزش قرن‌هاست که اهل دل و شعر و ادب را به وجد و سرور درآورده است و اگر استکبار جهانی و صهیونیزم بین‌الملل بگذارند، از این پس هم درخواهد آورد!!!
برای خالی نبودن عریضه! تفأل‌وار دیوان غزلیّات شمس را باز کردم، دو بار!؛ و این دو غزل را دیدم که برایتان می‌نویسم. هر چه هست مولانا فرموده است!
‏
ای شاهد سیمین‌ذََقن! در دِه شرابی هم‌چو زر      تا سینه‌ها روشن شود، افزون شود نور نظر
کوری هشیاران بده! آن جام سلطانی بده‏            تا جسم گردد هم‌چو جان، تا شب شود هم‌چون سحر
چون خواب را در هم زدی، در دِه شراب ایزدی    زیرا نشاید در کرم، بر خلق بستن هر دو در!‏
ای خورده جامِ ذوالمِنَن، تشنیع بی‌هوده مزن       زیرا که «فازَ مَن شَکَر» زیرا که «خابَ مَن کَفَر»‏
ای تو مقیم می‌کده! هم مستی و هم می‌زده          تشنیع‌های بی‌هده، چون می‌زنی ای بی‌گهر
‏ُ
و غزل دوم:‏

آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن                      بر سینه‌ی ما بنشین، ای جان مَنَت مسکن!‏
سرمست شدم ای جان! وز دست شدم ای جان!          ای دوست! خمارم را از لعل لبت بشکن‏
ای ساقی هر نادر! این مَی ز چه خُم داری؟!              من بنده‌ی ظلم تو، از بیخ و بنم برکن!‏
هم پرده‌ی من می‌در، هم خون دلم می‌خَور               آخر نه تویی با من، شاباش زهی ای من!‏
از دوست ستم نَبود، بر مست قلم نبود                       جز عفو و کرم نبود، بر مست چنین مسکن‏
از معدن خویش ای جان! بخرام در این میدان             رونق نبود زر را تا باشد در معدن
با لعل چو تو کانی، غمگین نشود جانی                      در گور و کفن ناید، تا باشد جان در تن‏

پس نگارش!

در همین روز، در نگارخانه‌ی سوره‌ی شهرکرد، به همّت آقای شیروانی، دوست نازنینم، از طرف حوزه‌ی هنری شهرکرد، نشستی برپا شد و در آغاز، جناب استاد رحیم‌خانی با شرح غزل «مرده بُدم زنده شدم...» به شرح افکار مولانا پرداخت و سپس استاد آل‌گونه، درباره‌ی زبان عرفانی مولانا سخن‌رانی پرباری کردند.

دست همگی درد نکناد!

کشکول شعر شاعران مجلس ایران!

gholamrezasaffar — Thu, 03 Sep 2009 21:11:18 GMT

درود. در چند روز گذشته، صحن مجلس ایران به اصطلاح اهل سیاست و روزنامه‌نگاران، کانون توجّه همگان بود و همه در پی آن بودند که سرانجام ِ کار چه خواهد شد و چند نفر رأی اعتماد نمی‌گیرند؟! بسیاری هم در پی چیزهای دیگری بوده‌اند قطعاً که من از آن‌ها بی‌خبرم! هزار و یک بحث هم می‌شد و می‌شود درباره‌ی این کابینه کرد که یکی از آن‌ها شاید بحث مشروعیّت و این حرف‌ها باشد که صد البتّه به من اصلاً هیچ ربطی ندارد! هر کس نیز بنا به دیدگاه و اندیشه‌اش می‌تواند به مباحث حاشیه‌ای و مرکزی و کناری و وسطی این روزهای مجلس نگاه کند و تفسیری ارائه دهد و نظری و انتقادی و چه و چه.
یکی از رخ‌دادهای حاشیه‌ای که انگار به مذاق خیلی‌ها، از خود مجلسیان گرفته تا خبرنگاران رسانه‌های دیداری و شنیداری و نوشتاری و ...، خوش آمد، شعر و شعرخوانی در طیّ سخنان موافقان و مخالفان وزرای پیش‌نهادی و به ویژه در پایان سخنان ایشان و ظاهراً برای حسن ختام و تأثیرگذای بیش‌تر بود! قضیّه انگار معمولی بوده، امّا کم کم شوخی‌ها جدّی گرفته می‌شود و هر کس می‌کوشیده تا به شعری متوسّل شود و سخن را رنگین‌تر عرضه کند و آن قدر قصیّه کش پیدا می‌کند و عادّی می‌شود که «ترابی» نماینده‌ی اصلاح‌طلب شهرستان خودمان، شهرکرد، برای هنجارگریزی و آشنایی‌زدایی! می‌گوید من شعر نمی‌خوانم و رییس مجلس هم از ایشان سپاس‌گزاری ویژه می‌کند!!! خلاصه رییس مجلس که در برابر شعرخوانی یکی از سخن‌رانان، در دفاع از باباطاهر عریان گفته بود که شعر باباطاهر را خراب کردید! نهایتاً قول می‌دهد که کشکولی از شعرهای خوانده‌شده در مجلس در طیّ این چند روز، تهیّه و چاپ شود!!!‏
خب تا این جا فقط پیش‌گفتاری آوردم که شاید کم و بیش آن را شنیده بودید و به احتمال بسیار از خود گفتار طولانی‌تر خواهد شد! (در پایان این نوشتار مشخّص خواهد شد!) به هر حال فقط یک چیز به ذهنم رسید و ای کاش کسی پیدا می‌شد و آن را به گوش نمایندگان محترم و محترمه‌ی مجلس و هیئت وزیران می‌رساند؛ چرا که وبلاگ من ِ شهرستانی ِ پشت کوه‌نشین را که بزرگان ِ پای‌تخت‌نشین نمی‌خوانند!‏
من از این خیل شعرخوان و شعردوست ِ مجلس و هیئت وزیران، خواهشی دارم: حالا که ارزش و اهمّیِت شعر را درک کرده‌اید و می‌بینید که یک بیت یا یک مصراع، چه قدر می‌تواند در تأثیر سخن شما نقش داشته باشد؛ خدایی، مردانه و شرافت‌مندانه بیایید و بیش‌تر به شعر و ادب بها بدهید و فقط از آن استفاده‌ی ابزاری نکنید و تمام! گفتم: «بیش‌تر بها بدهید»، ولی انصافاً باید می گفتم: «اندکی بها بدهید»؛ چرا که شوربختانه بسیاری از این فرهیختگان به این «حرف‌ها» از بیخ و بن، بها نمی‌دهند که زیادتر و بیش‌ترش کنند! و این کارها و چیزها را کار آدم‌های شکم‌سیر و بی‌کار و احیاناً بی‌عار می‌دانند!‏
در دولت نهم، شنیدیم و دیدیم که بودجه‌ی فرهنگی کشور کم‌تر شد! امیدوارم که این مجلس و دولت، که خوش‌بختانه روی به شعر و ادب آورده‌اند، بودجه‌ی شعر و ادب و و به طور کلّی بودجه‌ی فرهنگ کشور را بیش‌تر و بیش‌تر کنند و توجّه به این امور را بی‌هوده ندانند و بدتر: آن را ترویج اندیشه‌های بد و آن‌چنانی و غیره تلقّی نفرمایند! حتماً این روزها، به ویژه پس از اعترافاتِ (؟) سعید حجّاریان، زمزمه‌هایی برای محدود یا حذف کردن رشته‌ها و درس‌هایی از علوم انسانی که به حال جامعه‌ی، زیان‌بخش به نظر می‌رسند، شنیده‌اید!!!‏
راستش نکته‌ای پیوسته من را آزار می‌دهد: در کشوری به نام ایران، با آن سابقه‌ی درخشان شعر و ادب و فرهنگ (نه این را نمی‌گویم!)، در کشوری به نام ایران، که بنیان‌گذار انقلابش، که آن همه مورد احترام و تکریم است و پی‌روانش در ادّعای پی‌روی از وی و تأسّی به گفتار و کردارش، می‌کوشند گوی سبقت را از هم بربایند، دیوان شعر دارد؛ در کشوری به نام ایران که ره‌بر فعلی‌اش، اهل شعر و ادب و شاعری است و تخلّصش «امین» است و سالانه یکی – دو شب شعر برپا می‌کند، آیا باید وضع شعر و داستان و فرهنگ و ادبش این باشد؟؟؟!!!! آخر این چه وضعی است که همه از آن می‌نالند؟! از اهل فرهنگ ِ منتسب و وابسته به حکومت و دولت گرفته تا اهل فرهنگ ِ اپوزیسیون و دگراندیش و ...!‏
سعدی خطاب به «اتابک ابوبکر بن سعد زنگی»، پادشاه یا حاکم زمان خود می‌گوید:
هم از بخت فرخنده‌فرجام توست که تاریخ سعدی در ایّام توست!!!
یعنی جناب سعدی، بسیار محترمانه و رسمی، منّت می‌گذارد بر سر پادشاه که: اگر تو در دوران من نمی‌زیستی، نامت ماندگار نمی‌شد! نام تو به واسطه‌ی نام من است که در تاریخ خواهد ماند، چرا که نامت را در لا به لای اشعارم آورده‌ام و چون شعر من ماندگار خواهد بود و مردمان آن را خواهند خواند، نام تو هم خواهد ماند! برو خدا را شکر کن پدر جان! یا: برو حالشا ببر!!!
حالا اهل سیاست ما به این حرف‌ها توجّهی دارند؟ امیدوارم!‏

پس از تحریر:‏
یادم رفت به رییس جمهور (چند و چونش بماند) نیز این یادآوری را بکنم! ایشان هم در آخرین بخش تبلیغی خود (همان نوزده دقیقه‌ی معروف، اگر دقیقه‌اش را اشتباه نکرده باشم) به حافظ و شعر پناه برد و از او همّت خواست! (هر چند، هم در زمانه‌ی ایشان مجلّه‌ی «حافظ» توقیف شد!) یادتان می‌آید؟ شعری که البتّه با لحن نه چندان درست خواندند، این بود:

گر بُود عمر به می‌خانه رسم بار دگر به جز از خدمت رندان نکنم کار دگر.
جناب رییس جمهور! اعضای اصلی این جمعیّت ِ رندان که شما آرزو داشتید و می‌خواستید خدمتشان بکنید، همین اهل فرهنگ، به طور کلّی، و اهل نوشتن و سرودن به طور خاص هستند. قول خود را فراموش نکنید چرا که تاریخ فراموش کار نیست!‏

به یاد محمّد حقوقی و مهدی آذریزدی

gholamrezasaffar — Sun, 12 Jul 2009 10:43:18 GMT

یادی از محمّد حقوقی و مهدی آذریزدی
درود.
سال‌ها پیش در 20 مهرماه 82 یا 83 بود که به مناسبت بزرگ‌داشت حافظ، انجمنی در دانش‌گاه شهرکرد، جشنی شبانه ترتیب داده بود و از جمله‌ی مهمانان، یکی هم زنده‌یاد حقوقی بود. من وقتی با رضای یزدان‌پناه (داستان‌نویس) که دانش‌جوی دانش‌گاه شهرکرد بود و به پیش‌نهاد او به آن نشست رفته بودیم، وارد سالن شدم، سرم از شدّت زیادی حاضران و البتّه سر و صدای شدید آن‌ها گیج رفت در حالی که آقایی هم داشت درباره‌ی حافظ، دادِ سخن می‌داد!!! می‌دانم که باور نمی‌کنید، امّا آن شب بسیاری از دانش‌جویان عزیز با شلوار راحتی و زیرپوش، همین طور از خواب‌گاه بلند شده بودند و آمده بودند در آن نشست فرهنگی – ادبی، که فرهنگ و ادب از سر و رویش می‌بارید، شرکت فرموده بودند!!!

بله شک نکنید، آن جا دانش‌گاه شهرکرد بود و مثلاً جشنی درباره‌ی حافظ شیرین‌سخن برقرار! حالا این سر و وضع دانش‌جویان عزیز و این که هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد و طبیعتاً هر لباسی نیز! به کنار؛ مسأله این است (یا بود!) که دانش‌جویان محترم، اصلاً و ابداً برای شرکت در یک جشن فرهنگی و بزرگ‌داشت یکی از مفاخر خود نیامده بودند؛ بلکه فقط و فقط آمده بودند برای دلقک‌بازی! همین و بس! در سطرهای اوّل از شدّت سر و صدا که گفتم؛ همین بود. بیش از پنجاه شصت درصد دانش‌جویان، متحّد و یک‌صدا یا وسط سخن‌رانی آن آقا دست می‌زدند یا عربده می‌کشیدند یا سوت می‌زدند و از این جور کارها!‏

هنوز محمّد حقوقی نیامده بود و من دعا می‌کردم نیاید! خودم هم هنوز ننشسته بودم و قصد داشتم برگردم که به اصرار رضا ماندم و نشستم همان ته سالن. یک‌دفعه حقوقی آمد و سیل هورا و کف و سوت دانش‌جویان بالا رفت! حتماً از سر و وضعش و کلاهش و چند نفری که هم‌راهش بودند، تشخیص داده بودند خود آن مهمان عزیز است و می‌خواستند در یک حرکت کاملاً فرهنگی و دانش‌گاهی، مهمان‌نوازی بکنند. انصافاً اگر من هم جای پیرمرد بودم، در چند ثانیه‌ی اوّل احتمال یک استقبال شگفت‌آور را می‌دادم! امّا فقط برای چند ثانیه و حقوقی هم – شاید – فقط برای همان چند ثانیه این فکر را کرد (شاید هم بنا بر تجربه‌اش نه!) دستی تکان داد و لب‌خندی به اجبار یا وظیفه! دانش‌جویان گرامی شعار می‌دادند: حقوقی دوسِت داریم! و حالا پیرمرد رسیده بود وسط سالن و دیگر همه چیز را دریافته بود! فقط چند ثانیه! چند ثانیه! دوست داشتم زمین دهان باز می‌کرد و می‌بلعیدم! نمی‌دانم چرا فکر می‌کردم این اتّفاقات تقصیر من است!!!‏
نوبت به سخن‌رانی حقوقی رسید. واقعاً دل ِ شیر می‌خواهد و تجربه‌ای به اندازه‌ی حقوقی که در چنین فضایی بروی پشت تریبون و برای این مخاطبان عزیز دانش‌گاهی سخن برانی! پیرمرد رفت و چه قدر هم زیرکانه رفت! با صدایی گرم و خسته و سرزنش‌آمیز با شعر نظامی آغاز کرد و درباره‌ی اهمّیّت سخن و سکوت و گوش دادن، ابیاتی از او خواند که کم و بیش این ابیات بودند:
جنبش اوّل که قلم برگرفت،                       حرف نخستین ز سخن درگرفت‏
پرده‌ی خلوت چو برانداختند،                     جَلوت اوّل به سخن ساختند
تا سخن آوازه‌ی دل در نداد                        جان، تن ِ آزاده به گِل در نداد
چون قلم آمد شدن آغاز کرد،                     چشم جهان را به سخن باز کرد
بی سخن، آوازه عالم نبود                         این همه گفتند و سخن کم نبود
در لغت عشق، سخن جان ماست                ما سخنیم، این طَلَل ایوان ماست
خطّ هر اندیشه که پیوسته‌اند                      بر پر ِ مرغان سخن بسته‌اند
نیست در این کهنه‌ی نوخیزتر،                   موی شکافی ز سخن تیزتر
اوّل ِ اندیشه، پسین شمار                         هم سخن است، این سخن این جا بدار...‏
گر چه سخن خود ننماید جمال،                   پیش ‌پرستنده‌ی مشتی خیال،
ما که نظر بر سخن افکنده‌ایم                     مرده‌ی اوییم و بدو زنده‌ایم
با سخن - آن جا که برآرد علم -                 حرف، زیاد است و زبان نیز هم
گر نه سخن، رشته‌ی جان تافتی                 جان، سر این رشته، کجا یافتی؟!‏
ملک طبیعت به سخن خَورده‌اند                  مُهر شریعت به سخن کرده‌اند
کان سخن ما و زر ِ خویش داشت               هر دو به صرّاف سخن پیش داشت
کز سخن تازه و زرّ کهن،                         گوی چه بِه؟ گفت: سخن بِه، سخن!‏
پیک سخن، ره به سر ِ خویش برد              کس نبَرد آن چه سخن پیش برد‏
سیم سخن زن، که درم، خاک اوست           زر چه سگ است؟ آهوی فتراک اوست!‏
صدرنشین‌تر ز سخن نیست کس                 دولت این مُلک، سخن راست بس
هر چه نه دل بی خبر است از سخن            شرح سخن بیش‌تر است از سخن
تا سخن است از سخن، آوازه باد               نام نظامی به سخن تازه باد!‏
‏...‏
باغ سخا را چو فلک تازه کرد                   مرغ سخن را فلک آوازه کرد
نخل زبان‎ ‎را رطب ِ نوش داد                     دُرّ سخن را صدف ِ گوش داد

پیرمرد آن قدر محکم و استوار خواند که تقریباً تمامی دانش‌جویان فرهنگ‌دوست محترم، متوجّه شدند انگار در این بیت‌ها چیزی هست که آن محترمان را به سکوت فرامی‌خواند! ساکت شدم و من لذّت بردم! امّا «تربیت نااهل را چون گردکان بر گنبد است!» زهی خیال باطل! دقایقی بعد باز پچ پچ‌ها و مسخرگی‌ها شروع شد! امّا از حشمت سحن‌گویی حقوقی یا هر چیز دیگر، به آن شدّت نخست نبود تا این که کم کم، دوستان دانش‌جوی عزیز تشریفشان را بردند!‏
همیشه دوست داشتم این خاطره‌ی ناخوش‌آیند را جایی ثبت کنم که انگار شد! امّا از همان زمان، من ماندم و یک پرسش آزاردهنده: چرا این برادران و خواهران حراست که همیشه مترصّد فرصتی هستند تا جلوی اغتشاش و بی‌نظمی را بگیرند و برای همین، همیشه به وظیفه‌ی خطیر خود مبنی بر تذکّر دادن به دختران که: «خانم موهات را بکن تو» و «آقا و خانم! شما چه نسبتی با هم دارین؟!» عمل می‌کنند؛ آن شب هیچ اقدامی نکردند که نکردند؟! و بعدها هم شنیدم هیچ دانش‌جویی محترمی برای این اقدامات شدیداً فرهنگی خود بازخواست نشد.‏
یاد محمّد حقوقی گرامی!
‏

امّا برسیم به زنده‌یاد مهدی آذریزدی گرامی که به تازگی درگذشت؛ بزرگ‌مردی که تمام عمرش ساده زیست و فقط و فقط در فکر خدمات فرهنگی به فرزندان سرزمین خود بود. اگر فقط پدران میهن ما، فقط به اندازه‌ی یک صد هزارم آذریزدی، دغدغه‌ی تربیت فرزندانشان را داشتند، به راستی ایران، خود بهشت بود! حیف!
این یادداشت من در این جا، کم‌ترین ادای احترام به مردی است که به‌ترین لحظات کودکی‌ام را با کتاب‌های «قصّه‌های خوب برای بچّه‌های خوبِ» آذریزدی پشت سر گذاشته است! شاید دومین یا سومین کتابی که در دوم یا سوم دبستان خواندم، یکی از همین کتاب‌ها بود و هنوز طعم خوش آن لحظات را که داشتم شاه‌کاهارهای ادب و فرهنگ فارسی را می‌خواندم، بدون این که متوجّه باشم!، در ذهنم به خوبی حفظ کرده‌ام. سال‌هاست که آن کتاب‌ها را به بچّه‌های فامیل عیدی و هدیه می‌دهم و باز هم خواهم داد!
باید به احترام این بزرگ‌مرد، در مدارس ما زنگ می‌نواختند، امّا فعلاً دیگر زنگ‌ها مهم‌تر است!!!‏
من به سهم خود به احترام آن بزرگ‌مرد، برپا می‌ایستم و یادش را گرامی می‌دارم.
یادش گرامی.‏

تفأل با ویرجینیا وولف و رخ‌دادهای روز!!!

gholamrezasaffar — Tue, 23 Jun 2009 19:29:18 GMT

درودی با طعمی از غم!‏
اصراری ندارم که باور کنید، امّا همین حالا، بعد از شنیدن و دیدن اخبار و رخ‌دادهای روز و بگیر و ببند و نوازش باتوم و جزغاله شدن گوشت بدن و خون و خون؛ و مرور صدباره‌ی کشته شدن «ندای آقا سلطان» در ذهن و جلوی چشم – که حتماً می‌خواسته فیلسوفانه و خردمندانه، به تناسب رشته‌ی دانش‌گاهی‌اش – فلسفه - جهان و اندیشه‌اش را محک بزند، که صد البتّه همه‌ی این اغتشاشات ِ «ملّت همیشه در صحنه»ی اراذل و اوباش‌شده و «جوانان آینده‌ساز ِ»‌ خس و خاشاک‌شده، قطعاً و بی هیچ شک و شبهه‌ای از خارج کشور و به فرمان‌دهی اجانب و صهیونیزم بین‌الملل و آمریکای جنایت‌کار و جهان‌خوار که «مرگ به نیرنگ او» که «خون جوانان ما می‌چکد از چنگ او» و انگلیس خبیث انجام می‌شوند، (چه جمله‌ی درازی شد! اگر مجبور شدید باز بخوانیدش، ببخشید!)؛ رمان «به سوی فانوس دریایی ِ» ویرجینیا وولف را که امانت داده بودم، از کیفم درآوردم و گذاشتم روی میز. می‌خواستم مطالعه‌ی کتاب «اللُمع فی التّصوّف» اثر ابونصر سرّاج‌الدّین توسی! (چه تناسبی) را شروع کنم که یهویی! همین طور بی‌هدف (انگار که مثلاْ بخواهی فال بزنی) بازش کردم. (منظورم رمان «به سوی فانوس دریاییِ» است!)‏
بالایش نوشته بود: 6، یعنی بخش ششم، صفحه‌ی 152. بند نخست آن را بی اختیار خواندم و عجیب به نظرم متناسب با این روزها آمد. بعداً دیدم این بخش، بخش ششم از فصل «زمان می‌گذرد ِ» این رمان است و باز چه قدر هم عنوان این بخش، متناسب با زمان حال به نظرم آمد! دنیا پر از چیزهای عجیب است، یکی‌اش هم این! همه‌اش که نباید با حافظ فال بزنی و جواب بدهد! با ویرجینیا وولف هم می‌شود انگار. تازه من نمی‌خواستم فال هم بزنم که، واقعاً یهویی شد! اصلاً شاید به نظر شما این چیزها اصلاً مربوط به هم، هم نباشند! نمی‌دانم. به هر حال بند نخست ِ بند ِ ششم این است. بخوانید و قضاوت کنید:‏
‏«بهار بی آن که برگی را بجنباند، عریان و تابان هم‌چون باکره‌ای غرّه به عفاف و از اثر عصمت ملالت‌جوی، با چشمانی به فراخی گشوده و مراقب، بر کشت‌زاران لمیده بود و از کردار و پندار تماشاگران، یک سره فارغ بود.»
(به سوی فانوس دریایی : ویرجینیا وولف، ترجمه‌ی صالح حسینی، انتشارات نیلوفر، چاپ سوم، بهار 1383، ص 152)‏

‏(نگویید: «ای بابا! این همه نوشتی که این دو خط را بنویسی!» نشد خلاصه‌تر بنویسم!)‏

فوتبالیاسی

gholamrezasaffar — Tue, 16 Jun 2009 07:50:18 GMT

درود. راستش نمی‌دانم از کجا شروع کنم! اماّ به هر حال باید از یک جایی شروع کرد دیگر!‏
خب بیایید از این جا شروع کنیم:
نمی‌دانم کسی نمی‌خواهد این مسابقه‌ی فوتبال را که چند روز است راه افتاده و بازندگان آن، هی همین طور عصبانی و بی‌کلّه و گیج و ویج! از استادیوم می‌زنند بیرون و هی از چراغ قرمز رد می‌شوند و این پلیس بی‌چاره هم، هی آن‌ها را جریمه می‌کند؛ تمام کند؟؟؟!!! (عجب جمله‌ی روده‌درازی شد!)
بابا جان! ای رییس فدراسیون فوتبال سیاسی ِ ایران، به قول حافظ، جان من و جان شما! یک کاری بکنید این ماجرای فوتبال و رد شدن از چراغ قرمز، تمام شود! باباجان! صدای راه‌نمایی و رانندگی و رییس – رؤسای محترم آن هم درآمده! آخر چه قدر جریمه کنند؟!
شعر سپید:
هر چه من جریمه می‌کنم
باز این بازندگان بی‌ظرفیّت فوتبال
می‌آیند و می‌آیند و می‌آیند
و هی از چراغ قرمز رد می شوند!
دست‌هایمان از کار افتاد
جوهرهای خودکارهایمان ته کشید
ای داد!
ای بی‌داد!
... .
خب این از این!
‏
امّا برویم سراغ «خس و خاشاک‌ها»!!!
نمی‌دانم چرا در این هوای بهاری، مقدار اندکی! خس و خاشاک بی‌‌مقدار وابسته به چهارگوشه‌ی دنیای آدمای بد و چیز! (گفته‌اند: اسمش را نیار!) هی می‌آیند در این هوای پاک، می‌روند توی چشم مردم ِ همیشه در صحنه و ایجاد ناراحتی‌های چشمی و چیزی می‌کنند؟!!! بابا جان! بروید توی خیابان ببینید مردم ما چه قدر با هم دوست هستند و در سایه‌ی فرمان‌روایی ِ قانون و قانون‌مداری، دارند گل می‌گویند و گل می‌شنوند!!! آخر مگر می‌شود در سرزمین گل و بلبل، غیر از این هم کاری کرد؟! مردم ِ گل و سنبل که داریم، بلبل خوش‌گوی ِ خوش‌خویِ ِ هزاردستان ِ خوش‌لهجه‌ی خوش‌آواز ِ خوش‌چهره را هم که داریم! پس – دور از جان و محضر شما – مرگ می‌خواهیم، برویم قندهار دیگه! (هم قندهار بود دیگه؟!)
خب این هم از این!
دیگر چه می‌ماند؟! ... .

بزرگ‌داشت فردوسی و خیّام

gholamrezasaffar — Tue, 12 May 2009 08:18:18 GMT

درود‎.‎

در «26 اردی بهشت ماه» به مناسبت بزرگ‌داشت فردوسی و خیّام، با هم‌کاری دوستان (خانم ها: هاشمی، نجفی، کریمیان و فعّال و آقایان: آل ابراهیم، یزدان‌پناه، هاشمی و نیز کارکنان حوزه‌‌ی هنری شهرکرد به ویژه آقای شیروانی)؛ نشست بسیار گرم و دوستانه‌ای در خانه‌ی هنرمندان شهرکرد با حضور نزدیک به صد و پنجاه تن از دوست‌دارن شعر و ادب فارسی برگزار شد. در این برنامه، پس از خواندن بخش هایی از شاه نامه که آقایان خسرو و سیاوش نقی زاده (پدر و پسر) آن ها را خواندند، نخست نگارنده‌‌ی این سطور، درباره‌‌ی شاه نامه با موضوع «نامه‌‌ی شاهان؟!» سخن گفت و سپس جناب آقای دکتر اسماعیل صادقی که از سر لطف در این نشست حضور داشتند، درباره‌‌ی خیّام با عنوان «سیری در جهان بینی خیّام» سخن رانی شیوایی فرمودند که بسیار مورد پسند حاضران قرار گرفت. اعضای دو انجمن حافظ و شاه نامه خوانی نیز از جناب آقای حسینی، رییس محترم حوزه‌‌ی هنری شهرکرد به سبب پشتی بانی هایشان از نشست های این دو انجمن در خانه‌‌ی هنرمندان شهرکرد، با اهدای یادبودی، سپاس گزاری کردند. بی هیچ توضیح دیگری چند عکس از این نشست را که آقای بسیم گرفته‌اند، در این جا ببینید. http://artshahrekord.ir/Page/10445/Default.aspx

پیروز و پاینده باشید.

بزرگ‌داشت سعدی در خانه‌ی هنرمندان شهرکرد

gholamrezasaffar — Wed, 22 Apr 2009 11:00:18 GMT

درود‎.‎
در «اوّل اردی بهشت ماه جلالی» به مناسبت بزرگ‌داشت سعدی، با هم‌کاری دوستان (آقایان آل ابراهیم، یزدان‌پناه، هاشمی، احمدی و کارکنان حوزه‌‌ی هنری شهرکرد به ویژه آقای شیروانی)؛ نشست بسیار گرم و دوستانه‌ای در خانه‌ی هنرمندان شهرکرد با حضور بیش از صد و بیست تن از دوست‌دارن شعر سعدی برگزار شد. در این برنامه، هدفم آن بود که از سخن‌رانی‌های معمول که در مقام شامخ ادبا و شعرا ایراد می‌شود!، پرهیز کنم و به متن‌خوانی بپردازم؛ از همین رو متن ترجیع‌بند پرآوازه‌ی سعدی را آماده کرده و در اختیار شرکت‌کنندگان قرار دادیم. خودم به هم‌راه آقای آل ابراهیم ترجیع‌بند را خواندم که انصافاً تأثیر چشم‌گیری بر روی شرکت‌کنندگان داشت و در پایان به برخی ابهامات و پرسش‌های حاضران پاسخ دادم و نشست به پایان رسید.‏
بی هیچ توضیح دیگری چند عکس از این نشست را که آقای بسیم گرفته‌اند، تقدیم می دارم. پیروز و پاینده باشید‎.‎

دیگر عکس ها را در این جا ببینید: http://artshahrekord.ir/page/10230/Default.aspx

روز بزرگ‌داشت سعدی

gholamrezasaffar — Mon, 20 Apr 2009 19:56:18 GMT

(درود. یکم اردی‌بهشت ماه در خانه‌ی هنرمندان شهرکرد (خ فردوسی، نرسیده به چهارراه ادراه‌ی برق) ساعت 5 عصر؛ آیین سعدی‌خوانی برپاست. حضور دوست‌‌داران سعدی و ادب فارسی را گرامی می‌داریم.)

ادامه ی مطلب را بخوانید